Xúnite a la Intifada Homosexual!

Soi la ma a la que nun se-y permite visitar a los fíos que parió, cuido y crió. Les cortes dicen que nun cumplo los requisitos d'una ma porque agora vivo con otra muyer.

Soi'l mozu que nunca nun finó l'institutu porque tolos díes llamábenme manfloritu.

Soi la moza a la qu'echaron de la casa porque-y confesé a má que yera llesbiana.

Soi prostituta y trabayo nes cais porque naide nun quier contratar un transexual.

Somos los pas qu'enterraron la fía muncho enantes de lo debío.

Soi l'home que morrió solu n'hospital porque nun-y dexaron acceder a l'habitación al que foi mio pareya durante 27 años.

Soi'l guah.e güérfanu que s'espierta de pesadielles onde lu arrinquen del únicu llar onde-y amosaron amor, cenciellamente porque tien dos pás.

Suicidéme sólo selmanes enantes de graduame del institutu. Nun podía más.

Somos la pareya que'l caseru dexó llantada cuando s'enteró de que queríamos alquilar un cuartu pa dos homes.

Soi la persona que nunca nun sabe qué bañu usar si quier evitar ser enviáu a comisaría.

Soi la superviviente de violencia doméstico que se decató de que'l sistema de sofitu se tornó fríu y llonxanu cuando s'enteraron de que la mio pareya abusiva yera tamién una muyer.

Soi'l superviviente de violencia doméstico que nun tien sistema de sofitu nengunu al qu'acurrir debío a que soi un home.

Soi'l pá que nunca abrazó'l fíu porque crecí con mieu d'amosar afectu a otros homes.

Soi la mayestra d'economía doméstico que siempre quixo ser mayestra de deportes hasta que daquién-y dixo que sólo llesbianes faen eso.

Soi la muyer que morrió cuando los paramédicos dexaron de tratala al decatase de que yera un transexual.

Soi la persona que se siente culpable porque pienso que podría ser una meyor persona si la sociedá nun me tuviera noxu.

Soi un guerreru sirviendo'l mio país, pero nun pueo revelar mio braeru estilu de vida porque ser gay nun ta permitío n'exércitu.

Soi la persona que tien qu'esconder y dexar pa sigo lo qu'esti mundu más necesita: amor.

Soi la xoven que s'avergoña de confesa-y a les sos collacies que soi llesbiana, porque de contino faen bromes d'elles.

Soi'l xoven amarráu a unes rexes, golpiáu fuertemente y dexáu a la mio suerte porque dos homes "machos" queríen "dame una lleición".

No skin off my ass
Director: Bruce La Bruce
País: Canadá
Añu: 1991

Viendo películes como ésta ye cuando me convenzo de que tendría esfrutao asgaya si naciera namái diez años enantes. Los entamos de los noventa traxeron una esplosión subcultural que sedría relevante nel restu la década y qu'entá güei déxase ver, a metanes y finales de la década los cerocero.

No skin off my ass pertenez a esa dómina, al movimientu de videocreación documental de tipu más o menos experimental, en llinia estética con otres filmaciones como Go Fish o […], utilizando'l blancu y negru, el collage y too con un xeitu como muy punki y muy sententero-failotumesmo y manual.

LaBruce apuesta nella por un tema abondo minoritariu, marxinal y cuanto menos sorprendente: la existencia d'una escena gay-skinhead. Dos ellementos que pudieren paecer contrapuestos énte les nueses preconcepciones del mundu puen ser compatibilizaos y casaos perfeutamente nesta subcultura homosexual. Durante la hora y diez minutos que dura la proyeición, asistimos a una introducción d'esti movimientu, les fontes de les que s'allimenta y, sobre too, a la zuna que'l direutor tien por esti tipu d'homes. Un refocicamientu nel cuerpu'l skin coprotagonista interpretaáu pol perguapu Klaus von Krüger de forma erótica y altamente morbosa.

El personaxe'l skin, nesti filme, ye bien simbólicu, un individuu que representa enerxía animal. Una enerxía animal que pue ser xabaz, que pue ser lliberada en cualisquier momentu, pero que pue acabar siendo domada, como nes escenes nes qu'apaez atáu o peslláu con llave nun cuartu la casa de LaBruce. Una enerxía animal de lleón poderosu que pue mesmo ser felinu pero de forma diametralmente opuesta: sele, sensual y cariñosa como un gatu, orixinao bien seya nuna performance o bien nuna crisis d'identidá alrodiu de pertenencia grupal. Recordemos les charres que'l skin tien cola so hermana, nes qu'él intenta autoconvencese, esbabayando y repitiendo'l mantra “pero yo soi un skin”, mientres ella-y respuende cenciella y fulminantemente “tol mundiu ye marica”, o la pontificación nun de los sos monólogos n'off: “ser skinhead ye ser zoquetu, ser marica ye ser intelixente”.

Bultable ye tamién la presencia de GB Jones, l'artista y cantante queer-punk canadiense nel papel d'hermana'l rapáu. Ta claro que la presencia d'esta cabeza visible de lo queer igualmente aporta conteníu a la cinta, ocupando bona parte de los monólogos n'off y complementando ideolóxicamente lo descrito por La Bruce.

Una bona amuesa de documental que vien a demostrame que la cultura gay sí esiste por muncho que munches s'enfociquen en declarar lo contrario. L'adscripción a/filiación hacia tala cultura ye otra cuestión, una ellección de tipu personal. De toos moos, ehí tán les creaciones, na nuesa mano tá'l disfrutar d'elles o non.

Ye, en definitiva, una película de visión obligada pa toos aquellos que se sientan atrayíos hacia delles formes d'hipermasculinidá. Una película, y un director igualmente.

Diendo per Xixón, en Cimadevilla, pues atopar coses como ésta. Esto ye una pintada qu'hai nun sitiu llamáu La Cabaña. Nun sé quién sedría l'autor d'estes pallabres, pero de xuru dellos integrantes de les subcultures fetiche gai tenemos daqué que dicir.

Esto faime reflexonar sobre les idees que pue tener la izquierda tradicional, que siempre posicionóse como salvadora universal pero qu'entá paez que-y cueste integrar discursos que tradicionalmente fueron tachaos de dexeneración. Tiempos de cambiu, y el cambiu entá nun acabó...

Mañana, si m'apetez, esplícovos lo que pienso. Mientres, ¿qué opináis vos d'esta frase?

"Nun temas al que se pon uniforme, tiembla si l'uniforme-y pon"